حق دارم سر لج داشته باشم با همه. همه چی عوض شده و من دلم میخواد هرچی که ثابت مونده رم تغییر بدم. هیچی ارزششو نداره که بخوام انقدر بی رمق باشم و بی حوصله... پتانسیل تبدیل شدن به هوی ترین متالر جهان و در خودم می بینم و این وسط هرکی غرق زندگی خودشه. رسیدم ب جایی که دلم میخواد دهنم و پنج دقیقه نگه دارم و هرچی توشه رو تف کنم به تمام ارزشایی که دورم و گرفته بود. همه جا جنگه. خونه. مردم در تاکسیا رو محکم می بندن. تورم بیداد می کنه. همه با دست راست بهت دست میدن و چاقوشون و تو دست چپ قایم می کنن برا روز مبادا. مردم به فکر خودشون نیستن. به فکر هم نیستن. اون خرای بالام ک هیچ

من خودم ول کردم. خودم. خود خودم. پارسال همین موقعا بود. بهت گفتم من چشمام و می بندم و تو هر کاری خودت صلاح می دونی انجام بده. من خودمو می کشم کنار و تو هر چی بهترینه رو برا ما رقم بزن. زهی خیال باطل... که تو خیالم خدام سوپر من عالم بود. که ته قلبم میگفت چی فکر کردی! الان ظهور می کنه و مشت میزنه تو دهن هرکی بد تو رو خانوادت و خواسته! که شبا صبح میشن و غما شادی. که مامان سالم و سلامت میشه مث یه بچه تازه به دنیا اومده. که اون مشکلات حل میشه و میریم تو دل خوشبختیا آه... که من به این چیزا فک میکردم معید! نه حالی که دارم! نه روزای گندی که از سر گذروندم! معید من سپردم دست تو ک